دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۷

یار مرا، غار مرا، عشق جگرخوار مرا — یار تویی، غار تویی، خواجه نگهدار مرا

نوح تویی، روح تویی، فاتح و مفتوح تویی — سینهٔ مشروح تویی، بر در اسرار مرا

نور تویی، سور تویی، دولت منصور تویی — مرغ کُه طور تویی، خسته به منقار مرا

قطره تویی، بحر تویی، لطف تویی، قهر تویی — قند تویی، زهر تویی، بیش میآزار مرا

حجرهٔ خورشید تویی، خانهٔ ناهید تویی — روضهٔ امید تویی، راه دِه، ای یار! مرا

روز تویی، روزه تویی، حاصل دریوزه تویی — آب تویی، کوزه تویی، آب دِه این بار مرا

دانه تویی، دام تویی، باده تویی، جام تویی — پخته تویی، خام تویی، خام بمگذار مرا

این تَن اگر کم تَنَدی، راهِ دلم کم زَنَدی — راه شدی تا نَبُدی، این همه گفتار مرا