دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴

اِی یوسفِ خوش‌نام ما، خوش می‌روی بر بامِ ما — ای دَرشکسته جامِ ما، ای بردَریده دامِ ما

ای نورِ ما، ای سورِ ما، ای دولتِ منصورِ ما — جوشی بِنِه در شورِ ما ،تا مِی شَوَد انگورِ ما

ای دلبر و مقصودِ ما، ای قبله و معبودِ ما — آتش زدی در عودِ ما؛ نَظّاره کُن در دودِ ما

ای یارِ ما، عَیَّارِ ما، دامِ دلِ خَمّارِ ما — پا وامَکش از کارِ ما؛ بِستان گِرو دَستارِ ما

در گِل بِمانده پایِ دل؛ جان می‌دهم چه جایِ دل — وَز آتشِ سودایِ دل، ای وایِ دل، ای وایِ ما