دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۲

کار تو داری صنما قدر تو باری صنما — ما همه پابسته تو شیر شکاری صنما

دلبر بی‌کینه ما شمع دل سینه ما — در دو جهان در دو سرا کار تو داری صنما

ذره به ذره بر‌ِ تو سجده‌کنان بر در‌ِ تو — چاکر و یاریگر تو آه چه یاری صنما

هر نفسی تشنه‌ترم بستهٔ جوع البقرم — گفت که دریا بخوری‌؟ گفتم که‌آری صنما

هر کی ز تو نیست جدا‌، هیچ نمیرد به خدا — آنگه اگر مرگ بود پیش تو باری صنما

نیست مرا کار و دکان هستم بی‌کار جهان — زان که ندانم جز تو کارگزاری صنما

خواه شب و خواه سحر نیستم از هر دو خبر — کیست خبر چیست خبر روز‌ شماری صنما

روز مرا دیدن تو شب غم ببریدن تو — از تو شبم روز شود همچو نهاری صنما

باغ پر از نعمت من گلبن بازینت من — هیچ ندید و نبود چون تو بهاری صنما

جسم مرا خاک کنی خاک مرا پاک کنی — باز مرا نقش کنی ماه‌عذاری صنما

فلسفی‌َک کور شود نور از او دور شود — زو ندمد سنبل دین چونک نکاری صنما

فلسفی این هستی من عارف تو مستی من — خوبی این زشتی آن هم تو نگاری صنما