دیوان شمس › رباعیات › رباعی شمارهٔ ۹۶۶

من بودم و دوش آن بت بنده نواز — از من همه لابه بود و از وی همه ناز

شب رفت و حدیث ما به پایان نرسید — شب را چه گنه؟! حدیث ما بود دراز