دیوان شمس › رباعیات › رباعی شمارهٔ ۱۱۳۹

از هرچه که آن خوشست نهی است مدام — تا ره نزند خوشی از این مردم عام

ورنه می و چنگ و روی زیبا و سماع — بر خاص حلال گشت و بر عام حرام