دیوان شمس › رباعیات › رباعی شمارهٔ ۱۱۵۲

Yapay zekâ çevirisidir; resmî veya akademik çeviri değildir.

امشب همه شب نشسته اندر حزنم — فردا بروم مناره را کارد زنم

خشم آلودست اگرچه با ماست صنم — در چاه رسیده‌ام ولی بی‌رسنم