دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۵۳

عشق تو آورد قدح پر ز بلاها — گفتم می می‌نخورم پیش تو شاها

داد می معرفتش آن شکرستان — مست شدم برد مرا تا به کجاها

از طرفی روح امین آمد پنهان — پیش دویدم که ببین کار و کیاها

گفتم ای سر خدا روی نهان کن — شکر خدا کرد و ثنا گفت دعاها

گفتم خود آن نشود عاشق پنهان — چیست که آن پرده شود پیش صفاها

عشق چو خون خواره شود وای از او وای — کوه احد پاره شود خاصه چو ماها

شاد دمی کان شه من آید خندان — باز گشاید به کرم بند قباها

گوید افسرده شدی بی‌نظر ما — پیشتر آ تا بزند بر تو هواها

گویم کان لطف تو کو ای همه خوبی — بنده خود را بنما بندگشاها

گوید نی تازه شوی هیچ مخور غم — تازه‌تر از نرگس و گل وقت صباها

گویم ای داده دوا هر دو جهان را — نیست مرا جز لب تو جان دواها

میوه هر شاخ و شجر هست گوایش — روی چو زر و اشک مرا هست گواها