دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۵۷۴

مرا عاشق چنان باید که هر باری که برخیزد — قیامت‌های پرآتش ز هر سویی برانگیزد

دلی خواهیم چون دوزخ که دوزخ را فروسوزد — دو صد دریا بشوراند ز موج بحر نگریزد

مَلَک‌ها را چو مَندیلی به دست خویش درپیچد — چراغ لایزالی را چو قندیلی درآویزد

چو شیری سوی جنگ آید دل او چون نهنگ آید — به جز خود هیچ نگذارد و با خود نیز بستیزد

چو هفت صد پردهٔ دل را به نور خود بِدَرّاند — ز عرشش این ندا آید بنامیزد بنامیزد

چو او از هفتمین دریا به کوه قاف رو آرد — از آن دریا چه گوهرها کنار خاک درریزد