دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۵۹۰

سر از بهر هوس باید چو خالی گشت سر چه‌بود — چو جان بهر نظر باشد روان بی‌نظر چه‌بود

نظر در روی شه باید چو آن نبود چه را شاید — سفر از خویشتن باید چو با خویشی سفر چه‌بود

مرا پرسید صفرایی که گر مرد شکرخایی — کمر بندم چو نی پیشت اگر گویی شکر چه‌بود

بگفتم بهترین چیزی ولیکن پیش غیر تو — که تو ابله شکر بینی و گویی زین بتر چه‌بود

ازیرا اصل جسم تو ز زهر قاتل افتاده‌ست — سقر بوده‌ست اصل تو نداند جز سقر چه‌بود

جهان و عقل کلی را ز عقل جزو چون بینی — در آن دریای خون آشام عقلِ مختصر چه‌بود

دو سه سطرست که می‌خوانی ز سر تا پا و پا تا سر — دگر کاری نداری تو وگرنه پا و سر چه‌بود

چو کور افتاد چشم دل چو گوش از ثقل شد پر گل — به غیر خانه وسواس جای کور و کر چه‌بود