دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۵۹۲

اگر چرخ وجود من از این گردش فروماند — بگرداند مرا آن کس که گردون را بگرداند

اگر این لشکر ما را ز چشم بد شکست افتد — به امر شاه لشکرها از آن بالا فروآید

اگر باد زمستانی کند باغ مرا ویران — بهار شهریار من ز دی انصاف بستاند

شمار برگ اگر باشد یکی فرعون جباری — کف موسی یکایک را به جای خویش بنشاند

مترسان دل مترسان دل ز سختی‌های این منزل — که آب چشمه حیوان بتا هرگز نمیراند

رَأَیْناکُمْ رأَیْناکُمْ وَ اَخْرَجْنا خَفایاکُمْ — فَإِنْ لَمْ تَنْتَهُوا عَنْها فَإِیّانا وَ إیّاکُمْ

وَ اِنْ طُفْتُمْ حَوالَینا وَ اَنْتُمْ نُورُ عَیْنانا — فَلا تَسْتَیْئِسُوا مِنّا فَإِنَّ العَیْشَ اَحْیاکُمْ

شکسته بسته تازی‌ها برای عشقبازی‌ها — بگویم هر چه من گویم شهی دارم که بستاند

چو من خود را نمی‌یابم سخن را از کجا یابم؟ — همان شمعی که داد این را همو شمعم بگیراند