دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۰

ایا نور رخ موسی مکن اعمی صفورا را — چنین عشقی نهادستی به نورش چشم بینا را

منم ای برق رام تو برای صید و دام تو — گهی بر رکن بام تو گهی بگرفته صحرا را

چه داند دام بیچاره‌، فریب مرغ آواره — چه داند یوسف مصری غم و درد زلیخا را

گریبان گیر و این جا کش کسی را که تو خواهی خوش — که من دامم تو صیادی چه پنهان صنعتی یارا

چو شهر لوط ویرانم چو چشم لوط حیرانم — سبب خواهم که واپرسم ندارم زَهره و یارا

اگر عطار عاشق بُد سنایی شاه و فایق بُد — نه اینم من نه آنم من که گم کردم سر و پا را

یکی آهم کز این آهم بسوزد دشت و خرگاهم — یکی گوشم که من وقفم شهنشاه شکرخا را

خمش کن در خموشی جان کشد چون کهربا آن را — که جانش مستعد باشد کشاکش‌های بالا را