دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۱۴

آن بنده آواره بازآمد و بازآمد — چون شمع به پیش تو در سوز و گداز آمد

چون عبهر و قند ای جان در روش بخند ای جان — در را بمبند ای جان زیرا به نیاز آمد

ور زانک ببندی در بر حکم تو بنهد سر — بر بنده نیاز آمد شه را همه ناز آمد

هر شمع گدازیده شد روشنی دیده — کان را که گداز آمد او محرم راز آمد

زهراب ز دست وی گر فرق کنم از می — پس در ره جان جانم والله به مجاز آمد

آب حیوانش را حیوان ز کجا نوشد — کی بیند رویش را چشمی که فرازآمد

من ترک سفر کردم با یار شدم ساکن — وز مرگ شدم ایمن کان عمر دراز آمد

ای دل چو در این جویی پس آب چه می‌جویی — تا چند صلا گویی هنگام نماز آمد