دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۴۰

تا باد سعادت ز محمد خبر افکند — زان مردی و زان حمله شقاوت سپر افکند

از حال گدا نیست عجب گر شود او پست — تیغ غم تو از سر صد شاه سر افکند

روزی پسر ادهم اندر پی آهو — مانند فلک مرکب شبدیز برافکند

دادیش یکی شربت کز لذت و بویش — مستیش به سر برشد و از اسب درافکند

گفتند همه کس به سر کوی تحیر — مسکین پسر ادهم تاج و کمر افکند

از نام تو بود آنک سلیمان به یکی مرغ — در ملکت بلقیس شکوه و ظفر افکند

از یاد تو بود آنک محمد به اشارت — غوغای دو نیمه شدن اندر قمر افکند