دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۳۳

ذره ذره آفتاب عشق دردی خوار باد — مو به موی ما بدان سر جعفر طیار باد

ذره‌ها بر آفتابت هر زمان بر می‌زنند — هر که این بر خورد از تو از تو برخوردار باد

هر کجا یک تار مویت بر هوس سر می‌نهد — تار ما را پود باد و پود ما را تار باد

در بیابان غم از دوری دارالملک وصل — چند غم‌بردار بودستم که غم بر دار باد

خار مسکینی که هر دم طعنه گل می‌کشد — خواجه گلزار باد و از حسد گل زار باد

گل پرستان چمن را دشمن مخفیست مار — این چمن بی‌مار باد و دشمنش بیمار باد

چونک غمخواری نباشد سخت دشوارست غم — همنشین غمخوار باد و بعد از این غم خوار باد