دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸

جز وی چه باشد کز اجل اندر رباید کل ما — صد جان برافشانم بر او گویم هنیئا مرحبا

رقصان سوی گردون شوم زان جا سوی بی‌چون شوم — صبر و قرارم برده‌ای ای میزبان زوتر بیا

از مه ستاره می‌بری تو پاره پاره می‌بری — گه شیرخواره می‌بری گه می‌کشانی دایه را

دارم دلی همچون جهان تا می‌کشد کوه گران — من کُه کشم کَه کی کشم زین کاهدان واخر مرا

گر موی من چون شیر شد از شوق مردن پیر شد — من آردم گندم نی‌ام‌، چون آمدم در آسیا‌؟

در آسیا گندم رود کز سنبله زاده‌ست او — زاده ی  مهم نی سنبله‌، در آسیا باشم چرا‌؟

نی نی فتد در آسیا هم نور مه از روزنی — زان جا به سوی مه رود نی در دکان نانبا

با عقل خود گر جفتمی من گفتنی‌ها گفتمی — خاموش کن تا نشنود این قصه را باد هوا