دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۰۱

عشرتی هست در این گوشه غنیمت دارید — دولتی هست حریفان سر دولت خارید

چو شکر یک دل و آغشته این شیر شوید — که ظریفید و لطیفید و نکومقدارید

دانه چیدن چه مروت بود آخر مکنید — که امیران دو صد خرمن و صد انبارید

با چنین لاله رخان روح چرا نفزایید — در چنین معصره‌ای غوره چرا افشارید

دست در دامن همچون گل و ریحانش زنید — نه که پرورده و بسرشته آن گلزارید

رنگ دیدیت بسی جان و حیاتیش نبود — مه خوبان مرا از چه چنین پندارید

چون ره خانه ندانید که زاده وصلید — چون سره و قلب ندانید کز این بازارید

فخر مصرید چو یوسف هله تعبیر کنید — چو لب نوش وفا جمله شکر می‌کارید

ملکانید و ملک زاده ز آغاز و سرشت — گرچه امروز گدایانه چنین می‌زارید

ساقیان باده به کف گوش شما می‌پیچند — گرد خمخانه برآیید اگر خمارید

همه صیاد هنر گشته پی بی‌عیبی — همه عیبید چو در مجلس جان هشیارید

شمس تبریز درآمد به عیان عذر نماند — دیده روح طلب را به رخش بسپارید