دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۰۱

اگر دمی بنوازد مرا نگار چه باشد — گر این درخت بخندد از آن بهار چه باشد

وگر به پیش من آید خیال یار که چونی — حیات نو بپذیرد تن نزار چه باشد

شکار خسته اویم به تیر غمزه جادو — گرم به مهر بخواند که ای شکار چه باشد

چو کاسه بر سر آبم ز بی‌قراری عشقش — اگر رسم به لب دوست کوزه وار چه باشد

کنار خاک ز اشکم چو لعل و گوهر پر شد — اگر به وصل گشاید دمی کنار چه باشد

بگفت چیست شکایت هزار بار گشادم — ز بهر ماهی جان را هزار بار چه باشد

من از قطار حریفان مهار عقل گسستم — به پیش اشتر مستش یکی مهار چه باشد

اگر مهار گسستم وگرچه بار فکندم — یکی شتر کم گیری از این قطار چه باشد

دلم به خشم نظر می‌کند که کوته کن هین — اگر بجست یکی نکته از هزار چه باشد

چو احمدست و ابوبکر یار غار دل و عشق — دو نام بود و یکی جان دو یار غار چه باشد

انار شیرین گر خود هزار باشد وگر یک — چو شد یکی به فشردن دگر شمار چه باشد

خمار و خمر یکستی ولی الف نگذارد — الف چو شد ز میانه ببین خمار چه باشد

چو شمس مفخر تبریز ماه نو بنماید — در آن نمایش موزون ز کار و بار چه باشد