دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۰۳

اگر مرا تو نخواهی دلم تو را نگذارد — تو هم به صلح گرایی اگر خدا بگمارد

هزار عاشق داری به جان و دل نگرانت — که تا سعادت و دولت که را به تخت برآرد

ز عشق عاشق مفلس عجب فتند لئیمان — که آنچ رشک شهان شد گدا امید چه دارد

عجب مدار ز مرده که از خدا طلبد جان — عجب مدار ز تشنه که دل به آب سپارد

عجب مدار ز کوری که نور دیده بجوید — و یا ز چشم اسیری که اشک غربت بارد

ز بس دعا که بکردم دعا شدست وجودم — که هر که بیند رویم دعا به خاطر آرد

سلام و خدمت کردم مرا بگفت که چونی — مهم مس چه برآید چو کیمیا نگذارد

چگونه باشد صورت به وفق فکر مصور — چگونه مِی‌ شود انگور گر کفش نفشارد