دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۰۵

شدم ز عشق به جایی که عشق نیز نداند — رسید کار به جایی که عقل خیره بماند

هزار ظلم رسیده ز عقل گشت رهیده — چو عقل بسته شد این جا بگو کیش برهاند

دلا مگر که تو مستی که دل به عقل ببستی — که او نشست نیابد تو را کجا بنشاند

متاع عقل نشانست و عشق روح فشانست — که عشق وقت نظاره نثار جان بفشاند

هزار جان و دل و عقل گر به هم تو ببندی — چو عشق با تو نباشد به روزنش نرساند

به روی بت نرسی تو مگر به دام دو زلفش — ولیک کوشش می‌کن که کوششت بپزاند

چو باز چشم تو را بست دست اوست گشایش — ولی به هر سر کویی تو را چو کبک دواند

هر آنک بالش دارد ز آستان عنایت — غلام خفتن اویم که هیچ خفته نماند

میانه گیرد آهو میانه دل شیری — هزار آهوی دیگر ز شیر او برهاند

چو در درونه صیاد مرغ یافت قبولی — هزار مرغ گرفته ز دام او بپراند

هر آن دلی که به تبریز و شمس دین شده باشد — چو شاه ماه به میدان چرخ اسب دواند