دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۳۸

سخن به نزد سخندان بزرگوار بود — ز آسمان سخن آمد سخن نه خوار بود

سخن چو نیک نگویی هزار نیست یکی — سخن چو نیکو گویی یکی هزار بود

سخن ز پرده برون آید آن گهش بینی — که او صفات خداوند کردگار بود

سخن چو روی نماید خدای رشک برد — خنک کسی که به گفتار رازدار بود

ز عرش تا به ثری ذره ذره گویااند — که داند آنک به ادراک عرش وار بود

سخن ز علم خدا و عمل خدای کند — وگر ز ما طلبی کار کار کار بود

چو مرغکان ابابیل لشکری شکنند — به پیش لشکر پنهان چه کارزار بود

چو پشه سر شاهی برد که نمرودست — یقین شود که نهان در سلاحدار بود

چو یک سواره مه را سپر دو نیم شود — سنان دیده احمد چه دلگذار بود

تو صورتی طلبی زین سخن که دست نهی — دهم به دست تو گر دست دستیار بود