دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۴۰

ربود عشق تو تسبیح و داد بیت و سرود — بسی بکردم لاحول و توبه دل نشنود

غزل‌سرا شدم از دست عشق و دست‌زنان — بسوخت عشق تو ناموس و شرم و هر چم بود

عفیف و زاهد و ثابت قدم بدم چون کوه — کدام کوه که باد توش چو که نربود

اگر کُهم هم از آواز تو صدا دارم — وگر کهم همه در آتش توم که‌دود

وجود تو چو بدیدم شدم ز شرم عدم — ز عشق این عدم آمد جهان جان به وجود

به هر کجا عدم آید وجود کم گردد — زهی عدم که چو آمد از او وجود افزود

فلک کبود و زمین همچو کور راه‌نشین — کسی که ماه تو بیند رهد ز کور و کبود

مثال جان بزرگی نهان به جسم جهان — مثال احمد مرسل میان گبر و جهود

ستایشت به حقیقت ستایش خویش است — که آفتاب‌ستا چشم خویش را بستود

ستایش تو چو دریا زبان ما کشتی — روان مسافر دریا و عاقبت محمود

مرا عنایت دریا چو بخت بیدارست — مرا چه غم اگرم هست چشم خواب‌آلود