گلستان › باب سوم در فضیلت قناعت › حکایت شمارهٔ ۱۶

یکی از عرب در بیابانی از غایتِ تشنگی می‌گفت: — یا لَیْتَ قَبْلَ مَنِیَّتي یَوْماً أَفُوزُ بِمُنْیَتي

نَهْراً تُلاطِمُ رُکْبَتي وَ أَظَلُّ أَمْلَأُ قِرْبَتي