گلستان › باب اول در سیرت پادشاهان › حکایت شمارهٔ ۹

یکی از ملوکِ عرب رنجور بود در حالتِ پیری و امیدِ زندگانی قطع کرده، که سواری از در درآمد و بشارت داد که فلان قلعه را به دولتِ خداوند گشادیم و دشمنان اسیر آمدند و سپاه و رعیّتِ آن طرف به جملگی مطیعِ فرمان گشتند؛ ملک نفسی سرد بر آورد و گفت: این مژده مرا نیست دشمنانم راست یعنی وارثانِ مملکت. — بدین امید به سر شد، دریغ، عمرِ عزیز

که آنچه در دلم است از دَرَم فراز آید — امیدِ بسته بر آمد ولی چه فایده زانک

امید نیست که عمرِ گذشته باز آید — کوسِ رحلت بکوفت دستِ اجل

ای دو چشمم وداعِ سر بکنید — ای کفِ دست و ساعد و بازو

همهْ تودیعِ یکدگر بکنید — بر منِ اوفتاده دشمن‌کام

آخَر ای دوستان گذر بکنید — روزگارم بشد به نادانی

من نکردم، شما حذر بکنید