گلستان › باب ششم در ضعف و پیری › حکایت شمارهٔ ۹

شنیده‌ام که در این روزها کهن پیری — خیال بست به پیرانه‌سر که گیرد جفت

بخواست دخترکی خوبروی گوهرنام — چو دُرجِ گوهرش از چشم مردمان بنهفت

چنان‌که رسم عروسی بُوَد تماشا بود — ولی به حملهٔ اول عصای شیخ بخفت

کمان کشید و نزد بر هدف، که نتوان دوخت — مگر به خامهٔ فولاد جامهٔ هنگفت

به دوستان گله آغاز کرد و حجت ساخت — که خان‌ومانِ من این شوخ‌دیده پاک برُفت

میان شوهر و زن جنگ و فتنه خاست چنان — که سر به شحنه و قاضی کشید و سعدی گفت:

پس از خلافت و شنعت گناهِ دختر نیست — تو را که دست بلرزد گهر چه دانی سفت؟!

سود دریا نیک بودی گر نبودی بیم موج — صحبت گل خوش بُدی گر نیستی تشویش خار

دوش چون طاووس می‌نازیدم اندر باغ وصل — دیگر امروز از فراق یار می‌پیچم چو مار