گلستان › باب هشتم در آداب صحبت › حکمت شمارهٔ ۱۰

هر آن سری که در سر داری با دوست در میان منه چه دانی که وقتی دشمن گردد و هر گزندی که توانی، به دشمن مرسان که باشد که وقتی دوست شود. — رازی که نهان خواهی، با کس در میان منه وگرچه دوست مخلص باشد که مر آن دوست را نیز دوستان مخلص باشد، همچنین مسلسل.

خامشی به که ضمیر دل خویش — با کسی گفتن و گفتن که مگوی

ای سلیم آب ز سرچشمه ببند — که چو پر شد نتوان بستن جوی

سخنی در نهان نباید گفت — که بر انجمن نشاید گفت