گلستان › باب هشتم در آداب صحبت › حکمت شمارهٔ ۷۱

حسود از نعمت حق بخیل است و بندهٔ بی گناه را دشمن می‌دارد. — مردکی خشک مغز را دیدم

رفته در پوستین صاحب جاه — گفتم ای خواجه گر تو بدبختی

مردم نیکبخت را چه گناه — الا تا نخواهی بلا بر حسود

که آن بخت برگشته خود در بلاست — چه حاجت که با او کنی دشمنی

که او را چنین دشمنی در قفاست