گلستان › باب هشتم در آداب صحبت › حکمت شمارهٔ ۹۵

زمین را ز آسمان نثار است و آسمان را از زمین غبار. کلُّ اِناءٍ یَتَرشَّحُ بِما فیهِ. — گرت خوی من آمد ناسزاوار

تو خوی نیک خویش از دست مگذار