گلستان › باب هشتم در آداب صحبت › خاتمهٔ گلستان

تمام شد کتاب گلستان والله المستعان به توفیق باری عزّ اسمه. در این جمله چنان که رسم مؤلفان است، از شعر متقدمان به طریق استعارت تلفیقی نرفت. — کهن خرقهٔ خویش پیراستن

به از جامهٔ عاریت خواستن — غالب گفتار سعدی طرب انگیز است و طیبت آمیز و کوته نظران را بدین علت زبان طعن دراز گردد که مغز دماغ بیهوده بردن و دود چراغ بی فایده خوردن کار خردمندان نیست، ولیکن بر رای روشن صاحبدلان که روی سخن در ایشان است پوشیده نماند که درّ موعظه‌های شافی را در سلک عبارت کشیده است و داروی تلخ نصیحت به شهد ظرافت بر آمیخته تا طبع ملول ایشان از دولت قبول محروم نماند الحمدلله ربّ العالمین.

ما نصیحت به جای خود کردیم — روزگاری در این به سر بردیم

گر نیاید به گوش رغبت کس — بر رسولان پیام باشد و بس

یا ناظراً فیه سَل باللهِ مرحمةً — علی المصنفِ و استَغفِر لصاحِبِه

و اَطلُب لِنَفسِکَ مِن خیرٍ تُریدُ بها — مِن بعدِ ذلِکَ غُفراناً لکاتبه