غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۲۷

روشنیِ طلعتِ تو ماه ندارد — پیشِ تو گُل، رونقِ گیاه ندارد

گوشهٔ ابرویِ توست منزلِ جانم — خوشتر از این گوشه، پادْشاه ندارد

تا چه کُنَد با رخِ تو دودِ دلِ من — آینه دانی که تابِ آه ندارد

شوخیِ نرگس نگر که پیشِ تو بشکفت — چشمْ دریده، ادب نگاه ندارد

دیدم و آن چشمِ دلْ‌سیه که تو داری — جانبِ هیچ آشنا نگاه ندارد

رَطلِ گرانم ده ای مریدِ خرابات — شادیِ شیخی که خانقاه ندارد

خون خور و خامُش نشین که آن دلِ نازک — طاقتِ فریاد دادخواه ندارد

گو برو و آستین به خونِ جگر شوی — هر که در این آستانه راه ندارد

نی منِ تنها کشم تَطاولِ زلفت — کیست که او داغِ آن سیاه ندارد؟

حافظ اگر سجدهٔ تو کرد مکن عیب — کافرِ عشق ای صنم گناه ندارد