غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳

می‌دمد صبح و کِلِّه بست سحاب — الصَبوح الصَبوح یا اصحاب

می‌چکد ژاله بر رخِ لاله — المُدام المُدام یا احباب

می‌وزد از چمن نسیمِ بهشت — هان، بنوشید دَم به دَم مِیِ ناب

تخت زُمْرُد زده است گل به چمن — راحِ چون لعلِ آتشین دریاب

درِ میخانه بسته‌اند دگر — اِفتَتِح یا مُفَتِّح الاَبواب

لب و دَندانْت را حقوق نمک — هست بر جان و سینه‌هایِ کباب

این چنین موسِمی عجب باشد — که ببندند میکده به شتاب

بر رخِ ساقیِ پری پیکر — همچو حافظ بنوش بادهٔ ناب