غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۳۰

سحر بلبل حکایت با صبا کرد — که عشقِ رویِ گل با ما چه‌ها کرد

از آن رنگِ رُخَم، خون در دل افتاد — وز آن گلشن، به خارم مبتلا کرد

غلامِ همتِ آن نازنینم — که کار خیر بی روی و ریا کرد

من از بیگانگان دیگر ننالم — که با من هرچه کرد آن آشنا کرد

گر از سلطان طمع کردم، خطا بود — ور از دلبر وفا جُستَم، جفا کرد

خوشش باد آن نسیمِ صبحگاهی — که دردِ شب نشینان را دوا کرد

نقابِ گل کَشید و زلفِ سُنبل — گره بندِ قبای غنچه وا کرد

به هر سو بلبلِ عاشق در افغان — تَنَعُّم از میان، بادِ صبا کرد

بشارت بَر به کویِ می فروشان — که حافظ توبه از زهدِ ریا کرد

وفا از خواجگانِ شهر با من — کمالِ دولت و دین بوالوفا کرد