غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۵

اگر روم ز پِی‌اش فتنه‌ها برانگیزد — ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد

و گر به رهگذری یک دَم از وفاداری — چو گَرد در پِی‌اش افتم چو باد بُگْریزد

و گر کنم طلبِ نیم بوسه صد افسوس — ز حُقِّهٔ دهنش چون شکر فرو ریزد

من آن فریب که در نرگسِ تو می‌بینم — بس آبروی که با خاک ره برآمیزد

فراز و شیب بیابان عشق، دامِ بلاست — کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد

تو عمر خواه و صبوری که چرخِ شعبده باز — هزار بازی از این طُرفه‌تر برانگیزد

بر آستانهٔ تسلیم سر بِنِه حافظ — که گر ستیزه کنی، روزگار بستیزد