غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۵

صبا به تهنیتِ پیرِ مِی‌فروش آمد — که موسمِ طرب و عیش و ناز و نوش آمد

هوا مسیح‌نفس گشت و باد نافه‌گشای — درخت سبز شد و مرغ دَر خروش آمد

تنورِ لاله چنان برفروخت بادِ بهار — که غنچه غرقِ عرق گشت و گل به جوش آمد

به گوشِ هوش نیوش از من و به عشرت کوش — که این سخن سَحَر از هاتفم به گوش آمد

ز فکرِ تفرقه بازآی تا شوی مجموع — به حکمِ آنکه چو شد اهرمن سروش آمد

ز مرغِ صبح ندانم که سوسنِ آزاد — چه گوش کرد که با دَه زبان خموش آمد

چه جایِ صحبتِ نامحرم است مجلسِ انس؟ — سرِ پیاله بپوشان که خرقه‌پوش آمد

ز خانقاه به میخانه می‌رود حافظ — مگر ز مستیِ زهدِ ریا به هوش آمد