غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۷۷

نه هر که چهره برافروخت دلبری داند — نه هر که آینه سازد سِکندری داند

نه هر که طَرْفِ کُلَه کج نهاد و تُند نشست — کلاه‌داری و آیینِ سروری داند

تو بندگی چو گدایان به شرطِ مزد مکن — که دوست، خود روشِ بنده‌پروری داند

غلامِ همّتِ آن رندِ عافیت‌سوزم — که در گداصفتی کیمیاگری داند

وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی — وگر نه هر که تو بینی ستمگری داند

بباختم دلِ دیوانه و ندانستم — که آدمی‌بچه‌ای، شیوهٔ پری داند

هزار نکتهٔ باریک‌تر ز مو این جاست — نه هر که سر بتراشد قلندری داند

مدارِ نقطهٔ بینش ز خالِ توست مرا — که قدرِ گوهرِ یک‌دانه جوهری داند

به قَدّ و چهره هر آن کس که شاهِ خوبان شد — جهان بگیرد اگر دادگستری داند

ز شعرِ دلکَشِ حافظ کسی بُوَد آگاه — که لطفِ طبع و سخن گفتنِ دَری داند