غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸

ساقیا آمدنِ عید مبارک بادت — وان مَواعید که کردی مَرَوَد از یادت

در شگفتم که در این مدّتِ ایّامِ فِراق — برگرفتی ز حریفان دل و دل می‌دادت

برسان بندگیِ دختر رَز، گو به درآی — که دَم و همّت ما کرد ز بند، آزادت

شادی مجلسیان در قدم و مقدم توست — جای غم باد، مَر آن دل که نخواهد شادت

شکر ایزد که ز تاراجِ خزان رخنه نیافت — بوستانِ سمن و سرو و گل و شمشادت

چشمِ بد دور کز آن تفرقه‌ات بازآورد — طالعِ ناموَر و دولتِ مادرزادت

حافظ از دست مده دولت این کشتی نوح — ور نه طوفانِ حوادث بِبَرَد بُنیادت