غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۷

شاهدان گر دلبری زین سان کنند — زاهدان را رخنه در ایمان کنند

هر کجا آن شاخِ نرگس بِشْکُفد — گُل‌رُخانَش دیده نرگس‌دان کنند

ای جوانِ سَروقَد! گویی بِبَر — پیش از آن کز قامتت چوگان کنند

عاشقان را بر سرِ خود حُکم نیست — هر چه فرمانِ تو باشد آن کنند

پیشِ چشمم کمتر است از قطره‌ای — این حکایت‌ها که از طوفان کنند

یارِ ما چون گیرد آغازِ سَماع — قُدسیان بر عرش دست‌افشان کنند

مردمِ چشمم به خون آغشته شد — در کجا این ظلم بر انسان کنند؟

خوش برآ با غصه، ای دل! کاَهلِ راز — عیشِ خوش در بوتهٔ هجران کنند

سر مکش حافظ ز آهِ نیم‌شب — تا چو صبحت، آینه رخشان کنند