غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۰

دانی که چنگ و عود چه تَقریر می‌کنند؟ — پنهان خورید باده که تَعزیر می‌کنند

ناموسِ عشق و رونقِ عُشّاق می‌بَرند — عیبِ جوان و سرزنشِ پیر می‌کنند

جز قلبِ تیره هیچ نشد حاصل و هنوز — باطل در این خیال که اِکسیر می‌کنند

گویند رمزِ عشق مگویید و مشنوید — مشکل حکایتیست که تَقریر می‌کنند

ما از برونِ در شده مغرورِ صد فریب — تا خود درونِ پرده چه تدبیر می‌کنند

تشویشِ وقتِ پیرِ مغان می‌دهند باز — این سالِکان نگر که چه با پیر می‌کنند

صد مُلکِ دل به نیم نظر می‌توان خرید — خوبان در این معامله تقصیر می‌کنند

قومی به جِدّ و جهد نهادند وصلِ دوست — قومی دگر حواله به تقدیر می‌کنند

فِی‌الجُمله اعتماد مکُن بر ثباتِ دهر — کـ‌این کارخانه‌ایست که تغییر می‌کنند

مِی خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب — چون نیک بنگری همه تزویر می‌کنند