غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۲

بُوَد آیا که درِ میکده‌ها بگشایند؟ — گره از کارِ فروبستهٔ ما بگشایند؟

اگر از بهرِ دلِ زاهدِ خودبین بستند — دل قوی دار که از بهرِ خدا بگشایند

به صفایِ دلِ رندانِ صَبوحی‌زدگان — بس درِ بسته به مِفْتاحِ دعا بگشایند

نامهٔ تَعزیَتِ دختر رَز بِنْویسید — تا همه مُغبَچِگان زلفِ دوتا بگشایند

گیسوی چنگ بِبُرّید به مرگِ مِیِ ناب — تا حریفان همه خون از مژه‌ها بگشایند

درِ میخانه ببستند خدایا مپسند — که درِ خانهٔ تزویر و ریا بگشایند

حافظ این خرقه که داری تو ببینی فردا — که چه زُنّار ز زیرش به دَغا بگشایند