غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۸

جهان بر ابرویِ عید از هِلال وَسمه کشید — هِلال عید در ابرویِ یار باید دید

شکسته گشت چو پشتِ هلال قامتِ من — کمانِ ابرویِ یارم چو وَسمه بازکشید

مگر نسیمِ خَطَت صبح در چمن بگذشت — که گُل به بویِ تو بر تن چو صبح جامه درید

نبود چنگ و رَباب و نَبید و عود، که بود — گِلِ وجودِ من آغشتهٔ گلاب و نَبید

بیا که با تو بگویم غمِ ملالتِ دل — چرا که بی تو ندارم مَجالِ گفت و شَنید

بهایِ وصلِ تو گر جان بُوَد خریدارم — که جنسِ خوب مُبَصِّر به هر چه دید خرید

چو ماهِ روی تو در شامِ زلف می‌دیدم — شبم به رویِ تو روشن چو روز می‌گردید

به لب رسید مرا جان و برنیامد کام — به سر رسید امید و طلب به سر نرسید

ز شوقِ رویِ تو حافظ نوشت حرفی چند — بخوان ز نظمش و در گوش کن چو مروارید