غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۵۱

شبِ وصل است و طی شد نامهٔ هَجر — «سلامٌ فیهِ حَتّی مَطْلَعِ الفَجْر»

دلا در عاشقی ثابت‌قدم باش — که در این رَه نباشد کار بی‌اجر

من از رندی نخواهم کرد توبه — و لو آذَیْتَني بِالْهَجرِ و الْحَجر

برآی ای صبحِ روشن‌دل خدا را — که بس تاریک می‌بینم شبِ هَجر

دلم رفت و ندیدم رویِ دل‌دار — فَغان از این تَطاول، آه از این زَجر

وفا خواهی، جفاکَش باش حافظ — فَاِنَّ الرِّبْحَ و الْخُسرانَ فِي التَّجْر