غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۶۲

حالِ خونین دلان که گوید باز؟ — وز فلک خونِ خُم که جوید باز؟

شرمش از چشمِ مِی پرستان باد — نرگسِ مست اگر بروید باز

جز فَلاطونِ خُم نشینِ شراب — سِرِّ حکمت به ما که گوید باز؟

هر که چون لاله کاسه گَردان شد — زین جفا رُخ به خون بشوید باز

نَگُشایَد دلم چو غنچه اگر — ساغری از لبش نبوید باز

بس که در پرده چنگ گفت سخن — بِبُرَش موی تا نَمویَد باز

گِردِ بیتُ الحَرامِ خُم حافظ — گر نمیرد به سَر بپوید باز