غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۰

دردِ عشقی کشیده‌ام که مَپُرس — زهرِ هجری چشیده‌ام که مَپُرس

گشته‌ام در جهان و آخرِ کار — دلبری برگزیده‌ام که مپرس

آن چنان در هوایِ خاکِ دَرَش — می‌رود آبِ دیده‌ام که مپرس

من به گوشِ خود از دهانش دوش — سخنانی شنیده‌ام که مپرس

سویِ من لب چه می‌گَزی که مگوی — لبِ لعلی گَزیده‌ام که مپرس

بی تو در کلبهٔ گداییِ خویش — رنج‌هایی کشیده‌ام که مپرس

همچو حافظ غریب در رَهِ عشق — به مَقامی رسیده‌ام که مپرس