غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۷۹

خوشا شیراز و وضعِ بی‌مثالش — خداوندا نگه دار از زَوالش

ز رکن آباد ما صد لوحش الله — که عمرِ خضر می‌بخشد زلالش

میانِ جعفرآباد و مُصَلّا — عبیرآمیز می‌آید شِمالش

به شیراز آی و فیضِ روحِ قدسی — بجوی از مردمِ صاحب کمالش

که نامِ قند مصری برد آنجا؟ — که شیرینان ندادند اِنفِعالش

صبا زان لولیِ شنگولِ سرمست — چه داری آگهی؟ چون است حالش؟

گر آن شیرین پسر خونم بریزد — دلا چون شیرِ مادر کن حلالش

مکن از خواب بیدارم خدا را — که دارم خلوتی خوش با خیالش

چرا حافظ چو می‌ترسیدی از هجر — نکردی شُکرِ ایامِ وصالش؟