غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۲

بِبُرد از من قرار و طاقت و هوش — بتِ سنگین‌دلِ سیمین بناگوش

نگاری چابکی شِنگی کُلَه‌دار — ظریفی مَه‌وشی تُرکی قباپوش

ز تابِ آتشِ سودایِ عشقش — به سانِ دیگ دایم می‌زنم جوش

چو پیراهن شوَم آسوده‌خاطر — گَرَش همچون قبا گیرم در آغوش

اگر پوسیده گردد استخوانم — نگردد مِهرت از جانم فراموش

دل و دینم، دل و دینم بِبُرده‌ست — بَر و دوشش، بَر و دوشش، بَر و دوش

دوایِ تو، دوایِ توست حافظ — لبِ نوشش، لبِ نوشش، لبِ نوش