غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۴

هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش — گفت ببخشند گنه، مِی بنوش

لطفِ الهی بِکُنَد کارِ خویش — مژدهٔ رحمت برساند سروش

این خِرَدِ خام به میخانه بَر — تا مِیِ لعل آوَرَدَش خون به جوش

گرچه وصالش نه به کوشش دهند — هر قَدَر ای دل که توانی بکوش

لطفِ خدا بیشتر از جرمِ ماست — نکتهٔ سربسته چه دانی؟ خموش

گوشِ من و حلقهٔ گیسویِ یار — رویِ من و خاکِ درِ مِی فروش

رندیِ حافظ نه گناهیست صَعب — با کَرَمِ پادشه عیب پوش

داورِ دین، شاه شجاع، آن که کرد — روحِ قدس حلقهٔ امرش به گوش

ای مَلِکُ العَرش مرادش بده — و از خطرِ چشمِ بَدَش دار گوش