غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰

زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست — راه هزار چاره‌گر از چارسو ببست

تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان — بگشود نافه‌ایّ و دَرِ آرزو ببست

شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو — ابرو نُمود و جلوه‌گری کرد و رو ببست

ساقی به چند رنگ، می اندر پیاله ریخت — این نقش‌ها نگر که چه خوش در کدو ببست

یا رب چه غمزه کرد صُراحی که خون خُم — با نعره‌های قُلقُلش اندر گلو ببست

مطرب چه پرده ساخت که در پردهٔ سماع — بر اهل وجد و حال، درِ های‌وهو ببست

حافظ! هر آن که عشق نَورزید و وصل خواست — احرامِ طوفِ کعبهٔ دل، بی‌وضو ببست