غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۲

خوش خبر باشی ای نسیمِ شِمال — که به ما می‌رسد زمانِ وصال

قصّةُ الْعِشق لَا اِنْفِصامَ لَها — فُصِمَت ها هُنا لسانَ القال

ما لِسَلمی و من بِذی سَلَمٍ — أینَ جِیرانُنا و کَیفَ الْحال

عَفَتِ الدارُ بَعدَ عافیةٍ — فَاسألوا حالَها عَنِ الاَطْلال

فی جَمالِ الکمالِ نِلتَ مُنی — صَرَّفَ اللهُ عَنکَ عَینَ کمال

یا بَریدَ الْحِمی حَماکَ الله — مرحباً مرحباً تَعال تَعال

عرصهٔ بزمگاه خالی ماند — از حریفان و جامِ مالامال

سایه افکند حالیا شبِ هجر — تا چه بازَند شبرُوانِ خیال

تُرکِ ما سویِ کَس نمی‌نِگرد — آه از این کبریا و جاه و جلال

حافظا عشق و صابری تا چند؟ — نالهٔ عاشقان خوش است، بِنال