غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۲۸

من که باشم که بر آن خاطرِ عاطِر گذرم؟ — لطف‌ها می‌کنی ای خاکِ دَرَت، تاجِ سرم

دلبرا بنده نوازیت که آموخت؟ بگو — که من این ظَن، به رقیبانِ تو هرگز نَبَرم

همتم بدرقهٔ راه کن ای طایرِ قدس — که دراز است رَهِ مقصد و من نوسفرم

ای نسیمِ سحری بندگیِ من برسان — که فراموش مکن وقتِ دعایِ سحرم

خُرَم آن روز کز این مرحله بَربَندَم بار — و از سرِ کوی تو پرسند رفیقان خبرم

حافظا شاید اگر در طلبِ گوهرِ وصل — دیده دریا کُنم از اشک و در او غوطه خورم

پایهٔ نظم بلند است و جهان گیر بگو — تا کُند پادشهِ بحر دهان پُر گهرم