غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۳۴

گر دست رَسَد در سرِ زُلفینِ تو بازم — چون گوی چه سرها که به چوگانِ تو بازم

زلفِ تو مرا عمر دراز است ولی نیست — در دست، سرِ مویی از آن عمرِ درازم

پروانهٔ راحت بده ای شمع که امشب — از آتشِ دل پیش تو چون شمع گُدازم

آن دَم که به یک خنده دَهَم جان چو صُراحی — مستانِ تو خواهم که گُزارَند نمازم

چون نیست نمازِ منِ آلوده نمازی — در میکده زان کم نَشَوَد سوز و گُدازم

در مسجد و میخانه خیالت اگر آید — محراب و کمانچه ز دو ابرویِ تو سازم

گر خلوتِ ما را شبی از رخ بِفُروزی — چون صبح بر آفاقِ جهان سر بِفَرازم

محمود بُوَد عاقبتِ کار در این راه — گر سر بِرَوَد در سرِ سودایِ اَیازم

حافظ غمِ دل با که بگویم؟ که در این دور — جز جام نشاید که بُوَد محرمِ رازم