غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۳۷

چرا نه در پِیِ عزمِ دیارِ خود باشم — چرا نه خاکِ سرِ کویِ یارِ خود باشم

غمِ غریبی و غربت چو بر نمی‌تابم — به شهرِ خود رَوَم و شهریارِ خود باشم

ز مَحرمان سراپردهٔ وصال شَوَم — ز بندگانِ خداوندگارِ خود باشم

چو کار عمر نه پیداست باری آن اولی — که روزِ واقعه پیشِ نگارِ خود باشم

ز دستِ بختِ گران‌خواب و کارِ بی‌سامان — گَرَم بُوَد گِلِه‌ای، رازدارِ خود باشم

همیشه پیشهٔ من عاشقی و رندی بود — دگر بکوشم و مشغولِ کارِ خود باشم

بُوَد که لطفِ ازل رهنمون شود حافظ — وگرنه تا به ابد شرمسارِ خود باشم